( طوفان چشمات)

به جز آرزوم همه چی مال تو                                                      فقط آرزوم که تویی مال من

نپرس دیگه حال دل عاشقو                                                         کنار دلت خوبه احوال من

همه چی توو دنیا به نام تویه                                                      به نام تو که مالک قلبمی

به هرچی شبیهی ولی هیچ چیز                                                شبیه تو حتی نشد یکمی

هنوز غرق چشمای پرموجتم                                                    یه طوفان دریایی توو چشمته

تو سهمی نخواستی ازم اما باز                                                 ازاین دل همه چیزمن سهمته

عجب قدرتی داره احساس تو                                                  مث جاذبه میکشونه منو

تادور میشم ازتو دوباره هوات                                                   یهو میبره سمت خونه منو

همه ازتو میگن ولی هیچکی                                                  نمیگه چرا پاک شد تیره گیم

میگن زندگیتو رها کردیو                                                         نمیدونن عشقت شده زندگیم         

"بی گناهی"

خطایی سرزده از من که رفتی                                       یا رنجوندم تورو با اشتباهم

مجازاتم  جدایی از تو بود و                                           نفهمیدم که چی بوده گناهم

چقد راحت تورو از دست دادم                                        نفهمیدم چرا از من بریدی

نمیگی آخه چی بوده گناهم                                            که تو این جرمو خیلی سخت دیدی

تو میبخشی منو این دلخوشی نیست                                  به این بخشش هنوز امیدوارم

هنوز این عاشقی رو دوست داری                                   هنوز دوست داشتنت رو دوست دارم

همین روزا بهم میگی که برگرد                                    هنوز تو قلب من این دلخوشی هست

بازم میمیرم از تیغ نگاهت                                           هنوز تو چشمت این عاشق کشی هست

به این وابستگی ها عشق میگن                                     به این که قلب من گیر نگاته

جایی که نیستی اصلا هوا نیس                                     تموم زندگیم گیر هواته

نفس به سینه برمیگرده روزی                                     که عطر زندگیت تو خونه باشه

یه عاقل وقتی عشقو لمس کرده                                     کنارت میتونه دیوونه باشه

من احساسی به این چیزا ندارم                                            که با احساس عشق در ارتباطه

به این بازی که هر کی واردش شد                                         مث بازنده ها از قبل ماته

من هیچ چیزی از این دنیا نمی خوام                                      جز اینکه هر شبم پاییز باشه

دیگه هرگز نرم سمت دلی که                                                هنوزم تحت تاثیر نگاشه

نمیخوام با خودم درگیر باشم                                                 به حد کافی این دل سادگی کرد

میدونس مرده اما با تظاهر                                                    زیر پوست یه مرده زندگی کرد

 رگی که خون عشق جوشید از اون                                       داره تسلیم محض تیغ میشه

سکوتی که یه راز عاشقانس                                                 تو یه آن زادگاه جیغ میشه

رو پیشونیم تب عشق نیس اما                                            هنوز با اشک سرد پاشوره میشم

میون این همه قربونی عشق                                              نه حتی اولم نه آخریشم

میگن آدم شدم هرچند بازم                                                  این آدم از رهایی بی نصیبه

با اینکه توبه کرده اما افسوس                                              رو پیشونیش هنوزم مهر سیبه  

                                          "هفت سنگ"

  یه بار با من مرور کن زندگی رو                                      بیا برگرد به روزایی که رفته   

 روزایی که مرورش واسه ی تو                                      شاید مث فراموشیش سخته

  تا دیر میکردی چشمام عاشقونه                                  تموم کوچه رو آب پاشی میکرد

  به عشق دیدنت ماهی گلی هم                                   کف حوض حیاطو کاشی میکرد

  اگه کوهی رو شونم بود اون کوه                                  تو چشمات بازی هفت سنگ میشد

  اگه اخمی تو چهرت بود اون روز                                   یهو تو قصه هامون جنگ میشد

  از اسمت دفتر صدبرگ مشقم                                      یه روز بیشتر نبود عمرش تو کیفم 

  میگفتی تا بمیر اون روز دیگه                                       نمیشد زندگی هرگز حریفم

  تو تقویمای جیبیمون انگار                                            میشد پیش بینی کرد آیندمونو

  علامتهای تقویم فاش میکرد                                       قرارای قشنگ و سادمونو

  ولی حالا غرورت قد کشیده                                        داری از خاطراتم دور میشی

  اگه عشق از دل تو قصه ها گفت                               داری تو قصه هاش منفور میشی

  شاید این خاطرات هر بار با عشق                               تو ذرات تنم تکثیر میشه

  ولی وقت رسیدن داره کم کم                                    مث خواب یه ساعت دیر میشه      

     تو روزایی که تنهایی                                                         برام مث یه باور بود 

     پیشم موندی ولی هرچن                                                 تو حالت خیلی بدتر بود

    تا جایی پیش رفتی که                                                    دیگه این عشقو فهمیدم

    تا حدی دوستت دارم                                                       که هر حقی بهت میدم 

    وقتی ناراحتم طوری                                                       میگی تنهام نمیذاری

   که باور کرده احساسم                                                      وظیفت بوده دلداری

  چی دیدی تو وجودم که                                                     میخوای تا آخرش باشی

  آخه من آدمش نیستم                                                       که با این عشق حوا شی

  عجیبه واسم این چیزا                                                        تا این حد دوستم داری

  واسه اثبات احساست                                                       از هیچی کم نمیذاری

   تو تلخی های این قصه                                                      تو یک پایان شیرینی

  ته قصه همینجاس که                                                         داری فرهادو میبینی  

تازه مرده بودم

زیر خاک دیروز دفنم کردند...

خاک سپاری ام مراسم باشکوهی بود.

با اشتیاق

مراسمی را نظاره میکردم

که سالها انتظارش را می کشیدم

ناگهان

کسی در گوشم گفت :

تولدت مبارک!